Featured Selection – Thiri Htet Zaw

Feminist Literature Competition (Round 2)

Featured Selection – Thiri Htet Zaw

ကျမ နှင့် ကျမ အိမ် (၁) နွေခေါင်ခေါင် ပစ်ချလိုက်တဲ့ မိုးကြိုးတစ်ခုလိုပဲ… ပူလောင်ခြင်း နဲ့ ကြောက်လန့်ခြင်းကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုဆိုတဲ့ အသိုက်အမြုံလေးရှိတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာပေါ့။ မိသားစုရဲ့နွေးထွေးမှု များလို့လားမသိ… ကျွန်မအတွက် အိမ်အရိပ်က မီးလိုပူနေခဲ့တယ်။ (၂) ချစ်သောနှောင်ကြိုးချည်တာ အရမ်းများတင်းထင်ပါရဲ့ ကျွန်မရဲ့အိမ်မက်တောင်ပံအချို့ထပျံဖို့ပွန်းပဲ့ ကုန်ပြီ။ ဘုရားသခင်နားကြားများလွဲသလားရှင့်… ကျွန်မဆုတောင်းခဲ့တာ ဂရုစိုက်မှုလေ ချုပ်ခြယ်မှုများကြားမိလား။ ပွန်းရုံပဲ နာကျင်တာပဲ ဆိုပေမယ့် ခံစားမှုက အရက်ပြန်လောင်းထားသလိုစပ်ဖြင်းဖြင်းနဲ့…။ (၃) လွတ်လပ်ခြင်းကို သင်ကြားမပေးတော့ လွတ်ပြီးလပ်လာတဲ့ မိသားစုဆက်ဆံရေးတွေ… ဆန္ဒတစ်ခုစီအယူခံဝင်တိုင်း လူကြီးဗီဒိုအာဏာနဲ့ပယ်ချ ကြိမ်ဖန်များလာတော့ အရာရာတိုင်းကိုနှုတ်ဆိတ်လာတတ်ပြီ။ (၄) ရွေးချယ်ခွင့်မရှိခဲ့တဲ့ပုံစံခွက်လေး အသစ်ပြောင်းဖို့ အကြောင်းဖန်ခဲ့ပါပြီ။ အိမ်အဟောင်းကြီးက ကင်မွန်းတပ်ပေးလိုက်တယ် သမီးအိမ်ရှင်မဖြစ်ပြီတဲ့ နာမနဲ့ လက်တွေ့တပ်တပ်ဆင်အောင်ပဲလွဲနေသလား။ အိမ်ရှင်မဆိုတာ အိမ်မှာ အရှင်လတ်လတ်ပိတ်မိနေတဲ့ မိန်းမ။ (၅) အိမ်ဦးနတ်ဆိုတာ အားကိုးဖို့ထက် အရိုက်မခံရအောင် အရက် နဲ့အမြည်းနဲ့ပူဇော်ပသရတဲ့ နတ်တစ်မျိုးတဲ့ အရိုးကွဲအောင် ရိုက်မှအသည်းစွဲအောင်ချစ်သတဲ့ သွေးထွက်အောင်မှန်တဲ့စကားရင်ထဲကိုမှန်တာ အရမ်းနာတာပဲ ချစ်စကားနောက်ကွယ်မှာ ပုန်းနေတဲ့ အကြမ်းဖက်မှုက တိတ်တိတ်လေးခိုးရယ်နေတယ် ဘဝကိုလက်လျော့ဖို့အားထုတ်တော့ သားရယ်သမီးရယ် နှောင်ကြိုးတွေနဲ့ ဒီလင်ကိုပစ်တော့ ပတ်ဝန်းကျင်က မျက်လုံးတွေပါးစပ်တွေနဲ့ အရှင်လတ်လတ်ငရဲကျနေသည် သို့မဟုတ် ကျမ နှင့် ကျမ အိမ်။ (၆) အသက်ရှင်သမျှ နိုင်ခွင့်သာသေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ထက်ကြောက်ရသော သားသမီးတို့အနာဂတ် မိခင်စိတ်က မွေးဖွားသောသတ္တိကို အရင်းအနှီးပြု ငရဲနဲ့တူသော အိမ်ကို ကျွန်မဖြိုချလိုက်သည်။ ဘာလောင်းရိပ်မှ မရှိသော ကျွန်မရဲ့ အိမ်သစ်ကလေး သားနဲ့ သမီးတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်ဖြင့် တမျှင်ချင်းရစ်ပတ် အမေတစ်ယောက်ရဲ့မာန် မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့လွတ်လပ်ခွင့်တွေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက် စိတ်သစ်လူသစ်ကိုမွေးဖွားပေးလိုက်သော ကျမနှင့်ကျမအိမ်။ ။

Read More

Featured Selection – Aye Mya Thu

Feminist Literature Competition (Round 2)

Featured Selection – Aye Mya Thu

ကျွန်မ နဲ့ ကျွန်မအိမ် “ဒီကမ္ဘာလောကကြီးကို ဘယ်လိုမျိုးဖြစ်စေချင်လဲ”လို့ တစ်ယောက်ကကျွန်မကို မေးလာခဲ့ ရင် ကျွန်မမှာ နှစ်ခါပြန်စဉ်စားစရာမလိုအောင် တိကျတဲ့ အဖြေတစ်ခုရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါကတော့” ကျမအိမ်လိုမျိုးဖြစ်စေချင်တယ်”ဆိုတာပါပဲ။ ဒီလိုဆိုရင် ကျမအတွက် အိမ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးအရာမို့လို့လဲလို့မေးစရာရှိပါလိမ့်မယ်။ အိမ်မအတွက် အိမ်ဆိုတာကတော့ ကျမချစ်ရတဲ့သူတွေအားလုံးပါ။ အဲ့ဒီကျမအိမ်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ သူတွေက များသောအားဖြင့်တော့ ကျမနဲ့ တစ်မိုးအောက်နေထိုင်ကြတဲ့ မိသားစုဝင်တွေပါ။ တစ်ချို့ကတော့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် တစ်မိုးအောက်ထဲ့ မှာ အတူမရှိနိုင်တဲ့ မိသားစုဝင်တွေပါ။ အဲ့ဒီကျမအိမ်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ သူတွေဟာ ဘယ်အချိန် ဘယ်နေရာမှာဘဲ ရှိနေနေ ကျမရဲ့ ပုံစံကို အရှိအတိုင်းလက်ခံပေးတတ်ကြြ့ပီး သူတို့ဟာ ကျမရဲ့ ဖြစ်တည်မှု့ကိုဘယ်တော့အခါမှ နောင်တမရစေတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေဘဲဖြစ်ပါတယ်။ ကျမဟာငယ်စဉ်ကတည်းက သာတူညီမျှမှု့ဆိုတာကို အိမ်မှာပဲ သင်ယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျမငယ်စဉ်ကတည်းကအခု အသက်နှစ်ဆယ်ရွယ်အထိ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် နောက်ကျမှ အိမ်ယာနိုးတဲ့ နံနက်ခင်းတိုင်းမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ နောက်ကျတဲ့အထိ မအိပ်သင့်ဘူးဆိုတဲ့ ဆောင်ပုဒ်တစ်ခုကို ဘယ်တုန်းကမှ ကြားရလေ့မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘဲ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျမဖေဖေဟာ ဆေးခန်းပိတ်တဲ့ နေ့လည်ခင်းမှာ မေ့မေ့ကိုမီးပူကူတိုက်ပေးတာတို့ အဝတ်လှန်းပေးတာတို့ တံမြတ်စည်းလှည်းပေးတာတို့ ကူလုပ်ပေးလေ့ရှိပါတယ်။ ကျမတို့နဲ့ အတူတူနေတဲ့ မေမေရဲ့ အစ်ကိုကျမဦးလေးကတော့ နံနက်တိုင်းဈေးသွားပေးလေ့ရှိသလို တစ်ခါတစ်ရံ မီးဖိုချောင်မှာ သူကိုယ်တိုင်လက်စွမ်းပြလေ့ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျမဟာ အိမ်မှုကိစ္စကို မိန်းမတွေဘဲလုပ်သင့် ကြောင်းပြောလာကြသူတွေကို ပြန်လည်ချေပဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါတယ်။ ကျမပြောခဲ့ဖူးတဲ့အတိုင်းဘဲ ကျမရဲ့အိမ်ဟာကျမဖြစ်တည်မှု့ကို ဘယ်တုန်းကမှ နောင်တမရစေခဲ့ပါဘူး။ ကျမအသက်တစ်ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ် ပထမဆုံး ဓမ္မတာလာတဲ့ အချိန်မှာ ဒါဟာကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်သလို စက်ဆုပ်ရွံ့ရှာစရာ ကိစ္စမဟုတ်ကြောင်းပြောပြခဲ့ဲတဲ့သူတွေက ကျမဖေဖေ၊ ကျမမေမေ၊ ကျမအဖွား ပါ။ ဒါ့အပြင် ကျမအခုအချိန်ထိ လစဉ်ဓမ္မတာလာတိုင်း နာကျင်ကိုက်ခဲမှု့တွေဖြစ်လာတဲ့အခါ ဖေဖေ့ ဆီကဘယ်လိုဆေးတွေသောက်သင့်လဲဆိုတာအကြံတောင်းနေကျပါ။ ဒါကြောင့်ဘဲ ကျမဟာ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ်မွေးဖွားလာရခြင်း ဘယ်တုန်းကမှ ဝမ်းနည်းစိတ်ပျက်မှုမရှိခဲ့ပါဘူး။ နောက်တစ်ခုအနေနဲ့ဆိုရင်တော့ ကျမတို့အိမ်ဟာ လူသားတွေကို လူသားတွေလို့ဘဲ မြင်တဲ့ သူတွေစုစည်းတည်ရှိရာနေရာတစ်ခုပါ။ ကျမအကြိုက်ဆုံး ကိုးရီးယားဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုဖြစ်တဲ့ “It’s okay to not be okay ”ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲထဲက စကားလေးတစ်ခုကို ကျမအမြဲအမှတ်ရနေမိပါတယ်။ “လူတွေကအားနည်းတတ်ကြတယ်… ဒါကြောင့်ဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှီခိုပြီးနေကြရတာ”တဲ့။ ကျမတို့အိမ်မှာလဲ ဒီလိုပါဘဲ။ ကျမတို့အားလုံးဟာ လူသားတွေမို့ အားနည်းချက်ကိုယ်စီနဲ့ပါ။ ဒါကြောင့် ကျမတို့အားလုံးဟာ အချင်းချင်း မှီခိုနေထိုင်ကြပြီး ကူညီဖေးမကြပါတယ်။ ဥပမာ ဝမ်းနည်းတတ်တဲ့ ကျမဦးလေးငယ်က သူ့အစ်ကိုဖြစ်တဲ့ ကျမဦးကြီးနဲ့ စကားများပြီး ကတောက်တဆဖြစ်တိုင်း ငိုတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ ယောကျာ်းလေးဖြစ်ပြီး မျက်ရည်ကျရကောင်းမလားလို့ မဝေဖန်ကြပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယောကျာ်းမိန်းမမရွေး လူသားတွေအားလုံးဟာ အားနည်းတတ်ကြတာကို ကျမတို့လက်ခံထားကြလို့ပါ။ ဒါကြောင့်ဘဲကျမရဲ့ အိမ်ဟာ ကျမရဲ့ အားသာချက်တွေ အားနည်းချက်တွေ အကုန်လုံးကိုပွင့်ပွင့်လင်းလင်းချပြနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောနေရာ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ကျမအတွက် ဘယ်လိုခက်ခဲ ပင်ပန်းမှု့တွေဘဲရှိနေပါစေ ကျမရဲ့အိမ် တစ်နည်းအားဖြင့် ကျမအိမ်လို့သတ်မှတ်ထားတဲ့သူတွေဟာ အမြဲလိုလို ကျမကိုပျော်ရွှင်စေပြီးသက်သောင့်သက်သာ ခံစားရစေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မဟာကမ္ဘာကြီးမှာ နေထိုင်ရှင်သန်လာရင်းနဲ့ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှအောင်လူသားတွေကို လူသားတွေလို့ မမြင်နိုင်တဲ့လူတွေကို တွေ့ရတဲ့ အခါမျိုးမှာဘဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယောကျာ်းတွေနဲ့ မိန်းမတွေမှာ မမွေးဖွားလာခင်ကတည်းက သီးသန့်ခွဲခြားသတ်မှတ်ထားတဲ့ တာဝန်တွေနဲ့ လိုက်နာရမယ့် ကျင့်ဝတ်တွေရှိသလိုမျိုး ပြုမှုတွေးခေါ်နေတဲ့သူတွေကို တွေ့ရတဲ့အခါမျိုးမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုမျိုးစဉ်းစားမိပါတယ်။ “ဒီကမ္ဘာကြီးသာ ကျမတို့အိမ်လိုနေရာမျိုးဆို ဘယ်လောက်ကကောင်းလိုက်မလဲ “လို့ပါ။ Aye Mya

Read More

Featured Selection – Htet Htet Naing Htun @ Ah Htun

Feminist Literature Competition (Round 2)

Featured Selection – Htet Htet Naing Htun @ Ah Htun

ကျွန်မ နဲ့ ကျွန်မအိမ် ကျွန်မအလုပ်ကပြန်ရောက်တော့ အိမ်မှာအဖေမရှိနေဘူး။ အမေကတော့ အိပ်ရာမှာခွေခွေလေး။ အရင်ကဆိုကျွန်မတို့အိမ်လေးမှာ အမေ့လက် အမေ့ခြေချည်းပဲ။ အိမ်အလုပ်တွေ ဇယ်ဆက်ဆိုသလို လုပ်နေတတ်တဲ့ အမေဟာ အခုတော့အိမ်ရာထဲ့မှာ လှဲနေရတာ နှစ်လတောင်ကျော်ရှာပြီ။ ကျွန်မပြန်လာမှန်းသိတော့အမေဟာအိပ်ယာကထထိုင်လိုက်သည်။ကျွန်မလည်းအမေ့နားဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အမေ့ကို ပြောစရာစကားမရှိ၊ လည်ချောင်းတွေ ခြောက်ကပ်ပြီး မျက်ရည်တွေသာ ဝိုင်းလာသည်။ အမေလည်းထို့အတူပင်ထင်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျှက်။ ညနေစာချက်ပြုတ်ပြီး ဝိုင်းဖို့ပြင်တော့ အမေက မေးလာသည်။ အလုပ်နဲ့နီးတဲ့ အဆောင်မှာ ညည်းပြောင်းနေချင်လားတဲ့။မျက်ရည်တွေထိန်းမရအောင်ကျလာပေမယ့်ခေါင်းငုံပြီးထမင်းဆက်စားနေခဲ့သည်။ ထမင်းဝိုင်းလေးလည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ကျွန်မသိတတ်တဲ့အရွယ်ကတည်းက အိမ်မှာ တစ်ခါမှ တိတ်ဆိတ်တယ်လို့ မရှိခဲ့ဘူး။ အဖေက မူးပြီးအမေ့ကို ဆဲဆိုနေတာမျိုး၊ အဖေနဲ့ အမေ ရန်ဖြစ်နေတာမျိုးကများသည်။ အခုတော့အိမ်လေးက တိတ်ဆိတ်လိုက်နေပုံများ ကြောက်စရာပင် ကောင်းလှသည်။ ခွေးအူသံများ ကြားရပြီးနောက် တံခါးဖွင့်သံကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် “သူသူ…..သူသူ” အဖေ ကျွန်မကိုအော်ခေါ်နေတော့သည်။ အိပ်ရာကလူးလိမ့်ထပြီး နာရီကြည့်လိုက်တော့ ၁၁နာရီခွဲ။ ထိုအခိုက် အမေ့အိပ်ရာဘက်မှ “အီ” ခနဲ ရှိုက်ငိုသံထွက်ပေါ်လာသည်။ မနက် ၆ နာရီ ကျွန်မ အိမ်ယာထတော့ အဖေအိမ်မှာ မရှိတော့ဘူး။အမေ့ကိုချက်ပြုတ်ပေးရ အလုပ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ရနှင့်မို့ ကျွန်မ ဗျာများနေသည်။ ကျွန်မလုပ်နေကိုင်နေပုံကို အိပ်ယာပေါ်ကနေအမေစောင့်ကြည့်နေလေသည်။ထို့နောက် “သူသူ၊ ညည်း နဲ့ ကျုပ်ဒီအိမ်ကနေ ထွက်ပြေးရအောင်” အမေကငိုသံပါနှင့် ပြောချလာသည်။ “ဟုတ်တာပေါ့ ကျွန်မထွက်ပြေးချင်တာပေါ့။ ဒီငရဲခန်းကြီးရဲ့ အဝေးဆုံးကို ထွက်ပြေးလိုက်ချင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ ဘယ်မှာ သွားနေရမှာလဲ။ အောက်ပိုင်းသေနေတဲ့ ဒုက္ခိတမိခင်ကြီးကို ထားခဲ့ပြီး အဆောင်မှာ ဘယ်လိုစိတ်နဲ့ သွားနေမှာလဲ အမေရဲ့ဒီ၁၅နှစ် သမီးရဲ့လစာ နဲ့သားမိနှစ်ယောက် ရပ်တည်ဖို့ ဖြစ်မှ မဖြစ်နိုင်တာ ဘယ်လိုထွက်ပြေးကြမှာလဲ”။ ဒီတစ်ခါတော့ အောင့်အီးသမျှ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိသည်။ အမေလည်းကျွန်မနဲ့ အတူလိုက်ငိုရှာသည်။ ကျွန်မဆိုင်ကို ရောက်တော့ ၈နာရီထိုးလုပြီ။ ကျွန်မရောက်တာနဲ့ ဆိုင်ရှင်သူဌေးမက ဆီးမေးတော့သည်။ ညည်းမျက်နှာ ဖူးယောင်လာပြန်ပြီကော ညည်းအဖေ ရိုက်ပြန်ပြီလားတဲ့။ ခေါင်းကိုဆတ်ခနဲ့ ညိတ်ပြပြီး လုပ်စရာရှိတာမျာ အမြန်ဝင်လုပ်နေမိသည်။ မဌေးကတော့ သက်ပြင်းချလျှက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ညနေစောင်းပြန်ပြီ ကျွန်မ အိမ်ကိုပြန်ရပေဦးမည်။ သူများတွေအဖို့ အိမ်ဆိုတာ နွေးထွေးရာ ခိုလှုံရာလေးဖြစ်မယ်ထင်သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သွားတာနဲ့ တနေ့တာအခက်အခဲတွေအားလုံး ပြီးဆုံးပြီထင်သည်။ကြည့်ပါလား သူတို့ အိမ်လေးဆီ ခြေလှမ်းသွက်သွက်နဲ့ပြန်နေကြတာ။ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းသာ လေးလံသောခြေလှမ်းများဖြင့်။အိမ်ကိုရောက်တော့ ဖိနက်ချွတ်မှာ ဖိနပ်တွေ များနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်မရင်ထဲ ထိတ်သွားသည်။ အမေ့ကိုစိုးရိမ်စိတ်က ခေါင်းထဲ ဖျက်ကနဲဝင်လာသည်။ ရင်ထဲလည်းတလှပ်လှပ်ဖြစ်လျှက်။ အိမ်ပေါ် အမြန်ပြေးတက်သွားမိတော့ အမေကအိပ်ရာပေါ်ထိုင်လျက်သား။ ဘေးမှာလည်းရပ်ကွက်လူကြီး နဲ့ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေရောက်နေကြသည်။ “အမေရယ် ဘာတွေဖြစ်နေတာတုန်း” မေးတော့ အမေ့မျက်နှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုအခိုင်အမာ ချထားတဲ့ မျက်နှာမျိုးနှင့်။ ထူးထူခြားခြား ဒီနေ့တော့ အိမ်ပြန်ရောက်တာ လုံခြုံနွေးထွေးမှု့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လျော့သွားပေမယ့် ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ကလေးပိုပြီးစိုပြေလာသည်။ အမေ့မျက်နှာမှာလည်း အပြုံးလေးတွေအမြဲလိုလိုပွင့်နေတတ်ပြီ။ ကျန်းမာရေးလည်း ထူထူထောင်ထောင်ဖြစ်လာသည်။ ကျွန်မမျက်နှာမှာလည်း ဒဏ်ရာတွေ ထပ်မရတော့တာကြာပြီ။ အခုတော့ အဖေ့ ခြင်ထောင်ထဲ့ မအိပ်ရတော့ဘဲ အမေနဲ့အတူ အိပ်နေရပြီ။ အဖေကတော့ နှစ်အတော်ကြာ ထောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အိပ်သွားရပါဦးမည်။ Ah Htun

Read More

Featured Selection – Win Lae Nandar

Feminist Literature Competition (Round 2)

Featured Selection – Win Lae Nandar

နန်းမော်၏စိတ်ထဲ့တွင် ‘အိမ်‘ ‘အိမ်‘ ဟုအိမ်ပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရွက်လာခဲသည်။ ဒီနေ့ကျောင်းတွင် ဆရာမက “မိမိအိမ်အကြောင်း “ စာစီစာကုံးကို အိမ်ကနေရေးဖို့ မှာလိုက်တယ်။ အဲ့အချိန်ကတည်းက နန်းဟာ စိတ်နဲ့ ကိုယ်နဲ့ မကပ်တော့ပေ။ နန်းအသစ် ၁၆ နှစ်ရှိပီ ဖြစ်သော်လည်းခုထိအိမ်ဆိုတဲ့ အသံကိုကြားတိုင်း ခုလိုတွေးမြဲ ငေးမြဲ။ သြော်… သေချာတွေးမိတော့လည်း နန်းခုလိုဖြစ်တတ်တာဒီတစ်ခုတည်းကြုံရမှတော့လည်းမဟုတ်ပါဘူးလေ။ဘာကြောင့်ခုလိုဖြစ်တာလည်းမေးရင်တော့ နန်းမှာ ပြောစရာအများကြီးရှိနေပါတယ်။ ဂေဟာကို နန်းပြန်ရောက်တော့ လုပ်နေကျ တစ်နေ့တာ အလုပ်တွေဖြစ်သော ရေဖြည့်၊ တံမျက်စည်းလှည်း၊သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ထမင်းစားပြီးဂေဟာကကလေးတွေနဲ့အတူစာလုပ်ချိန်ရောက်လာခဲ့ပြီလေ။ ဒီနေ့အတွက် အိမ်စာမှာ မြန်မာဆရာမရေးခိုင်းလိုက်သော “ မိမိအိမ်ကြောင်း“သာရှိလေသည်။ ကဲ ရေးကို ရေးရမည့်အချိန် ရောက်လာပါပီ။ ဆက်ပြီးရှောင်နေလို့လည်းမရတော့။ ရေးတော့မည်ဆိုပြီး စဉ်းစားရုံစရှိသေးသည် မျက်ရည်များဝဲလာလေပီ။ နောင့်မျက်နှာကိုလည်း လှမ်းကြည့်မိသည်။ ဒီစာစီ စာကုံးဟာ အတန်းထဲ့တွင်ရှိသော တခြားသူအတွက် လွယ်ကူနိုင်သော်လည်း လူမှန်းသိတတ်စ အရွယ်ကတည်းက ဒီ “ပီတိ“ ဆိုသည့်ဂေဟာမှာသာ ကြီးပြင်းခဲ့သော နန်းတို့လိုကလေးတွေအတွက်တော့အိမ်ဆိုတာဟာစိတ်ကူးယဉ်ယုံမျှသာ။အသက်(၁၁)နှစ်လောက်တုန်းကတော့ နန်းမှာ သိပ်ချစ်စရာကောင်တဲ့ အိမ်လေးရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူများတွေလို နန်းမှာလဲပေါ့ (အဖေ)ရယ်၊ မှဲ့ ( အမေ) ရယ်၊ နောက်ပြီး (ညီမလေး)ရယ် အတူတူနေသော နွေးထွေးအေးချမ်းတဲ့ “အိမ်ကလေး” ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ နန်းတို့ရဲ့ ရွာကအိမ်လေးဟာ ၂၀၁၅ မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့သော လောက်ကိုင်က တိုက်ပွဲတွေ့ကြောင့် ပျောက်သွားခဲ့တာ ၅ နှစ်တောင်ရှိခဲ့ပြီ။ ၂၀၁၅ ရဲ့လောက်ကိုင်တိုက်ပွဲဟာ နန်းတို့တွေချစ်တဲ့ အိမ်လေးနဲ့အတူ နန်းရဲ့ချစ်ရတဲ့ မိဘနှစ်ပါးလုံး ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ပြန်မစဉ်းစားချင်လောက်အောင် ခါးသီးခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေပါပဲ။ ဒီဖြစ်ရပ်တွေမတိုင်ခင် နန်းရဲ့ အိမ်လေးဟာ အပြင်ကမောခဲ့သမျှ အပန်းပြေစေတဲ့ နေရာ၊ မနက်စောစောထပြီး မိဘတို့ တောင်ယာမသွားခင် ထမင်းလက်ဆုံစားနေကြနေရာ၊ ကျောင်းသွားဖို့ဝတ်စုံလေးတွေ ထုတ်ပေးတဲ့ နေရာ၊ကျောင်းမှာထမင်းစားဖို့ထမင်းချိုင့်လေးပြင်ပေးတဲ့နေရာ၊ ပေါ့ မှုန့်ဖိုးပေးပြီးစာကြိုစားဖို့ပြောတဲ့နေရာလည်းဖြစ်တယ်။ ဒါတင်ဘယ်ကမလဲ.. သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူတူ စိတ်တိုင်းကျ ကစားခဲ့ရတဲ့အမှတ်တရများ၊ ညဘက်အိမ်မရတိုင်း ပုံပြင်တွေပြောပြတတ်သည့် ပေါ့ နှင့် မှဲ့ ရဲ့ ပုံရိပ်များ ၊ နောင့်လေးနဲ့ ဖက်အိပ်ရင်း မနက်မိုးသည်းပါစေ ကျောင်းမသွားချင်လို့ပါလို့ ဆုတောင်းရင်း အိပ်ခဲ့သည့်ညများ၊ အိမ်စာမလုပ်လို့ဆရာမရိုက်ခံရလို့ ငိုပြီးအိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ နွေးထွေးစွာ ဖက်ထားပြီး “နန်း စာလုပ်ပါ မှဲ့တို့လို မပင်ပန်းစေချင်လို့ ကျောင်းထားတာ စာလုပ်ပါ”ဆိုတဲ့အသံလေးများဟာ နန်းရဲ့ရှုံးဆုံးသွားတဲ့ အိမ်လေးမှာပဲရှိတာ။ နန်းရဲ့ အိမ်ဟာ တစ်ချိန်က ပျော်ရွှင်နွေးထွေးတဲ့ မိသားစု၊ ရိုးသားပွင့်လင်းသည့် အိမ်နီးချင်းများ၊ ချစ်စရာကောင်းပြီး အနစ်နာခံတတ်သော သူငယ်ချင်းများ တွေနဲ့ လှပအေးချမ်းသော တောင်ကုန်းလေးပေါ်မှာ “သံယောဇဉ်ကြိုးများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော အသိုက်အမြုံ ““နွေးထွေးသော အသိုက်အမြုံ” ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာ သေချာပါသည်။ အဲ့လောက်ပျော်ဖို့ ကောင်းတဲ့နေရာမှာ နန်းနဲ့ နန်း သူငယ်ချင်းများ ပြီးတော့ တခြားသူများစွာသော အိမ်များမှာ မေလ (၁၅)ရက်နေ့က လောက်ကိုင်မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ နန်းတို့အိမ်လေးသာမက နန်းချစ်သောရွာမှာ ရှိတဲ့ အိမ်တိုင်းနီးပါးကို ရှုံးဆုံးရပြီး မိသားစုများစွာ သေကွဲ၊ ရှင်ကွဲကွဲခဲ့ရသည်။နန်းတို့ရွာကအိမ်လေးမျာပျော်စရာအတိတ်တွေရှိသလိုဝမ်းနည်းစရာအရိပ်တွေလည်းရှိတယ်။မိဘနှစ်ယောက်လုံးခေါင်းချခဲ့တဲ့နေရာဟာနန်းတို့လွမ်းတိုင်းပြန်သွားလို့မရပေ။ခုထိအဲ့ဒေသကမတည်ငြိမ်သေးသလို နန်းမှာလဲ အဲ့ဒီကို သွားဖို့ ပိုက်ဆံမရှိပေ။ လူ့ဘဝရဲ့အခြေခံလိုအပ်ချက်ထဲမှာ ပါနေတဲ့ နေစရာဆိုတာ တစ်ချို့တွေအတွက် ပျော်စရာကောင်းအိမ် ဖြစ်နိုင်သလို တချို့တွေအတွက် စိတ်ညစ်စရာတွေ စုပြုံနေတဲ့ အိမ် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ နန်းကျောင်းသွားတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ရှိနေတဲ့ အိမ်လေးတွေကို ငေးရင်းသိမ်ငယ်မိတတ်သလို အိမ် (သို့) နေစရာ မရှိတဲ့ လူတွေလည်းရှိနေတာပဲလို့ နန်း ဖြေသိမ့်မိပါတယ်။ အဲ့ လို အိမ်မရှိတဲ့ သူနဲ့စာရင် နန်းတို့ရဲ့အဖြစ်ကတော်ပါသေးတယ်။ ဂေဟာမှူးဆုံးမထားတဲ့အတိုင်း “ ကိုယ့်ထက်အပေါ်ပဲ ကြည့်ပြီး ဝမ်းမနည်းကြနဲ့ အောက်လည်းပြန်ကြည့်တတ်ဦး“ တဲ့။ နန်းတို့လိုဂေဟာကကလေးတွေလည်း ဂေဟာမုှူးအဲ့ လိုဆုံးမစကားတွေနဲ့ ကြောင့် အရမ်းမခံစားရဘဲ ကျင့်သားရလာကြပါပြီ။ ဂေဟာကိုခုတလောမှ ရောက်လာတဲ့ မွေးကာစကလေး ဖိုးသားတို့၊ (၃)နှစ်နဲ့ရောက်လာတဲ့ သုန်သုန်လေးတို့ မျက်နှာလေးမြင်ယောင်လာသည်။ နန်း နှင့် နောင့် မှာ အနည်းဆုံးတော့ အိမ်ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်လေ။ အမှတ်တရလည်းရှိခဲ့တယ်။ နွေးထွေးမှုး၊ ကြင်နာမှုး၊ ဂရုစိုက်မှှု့တွေ အနီးကပ်ခံစားဖူးတယ်၊ နားခိုစရာအိမ်ရှိခြင်းအကြာင်းကိုလည်းနားလည်ခဲ့ပီ။ လုံးဝမရဖူးတာနဲ့စာရင် အချိန်အတိုင်းတာတစ်ခုထိ နည်းနည်းလောက် ခံစားခွင့်ရခဲ့တာကိုပဲ ကျေနပ်နေပါပီ။ ဂေဟာမှာလေ အိမ်ဆိုတာ ဘာမှန်းကိုမသိတဲ့ ကလေးတွေရှိတယ်။ အဲ့လိုကလေးတွေအများကြီးအတွက် နန်းနွေးထွေးတဲ့ အိမ်ကလေးဖန်တီးပေးချင်လိုက်တာ။ ထမင်း၊ဟင်းပြည့်ပြည့်စုံစုံ ၊ခုလိုတော်တဲ့ ကလေးတွေပဲ ကျောင်းထားပေးတာမဟုတ်ဘဲ ကလေးတွေအကုန်ကျောင်းတက်လို့ရအောင် လုပ်ပေးချင်လိုက်တာ။ နွေ၊မိုး၊ ဆောင်း ဥတုသုံးပါးအတွက် ဝတ်စရာရှိစေချင်တာ။ သရေစာလေးတွေစားဖို့ မုန့်ဖိုးလေးတွေပေးချင်တာ။ အဲ့လိုတွေလုပ်ဖို့ရာ နန်းမှာ ပိုက်ဆံရှိပြီး အိမ်ပိုင်ဝယ်ဖို့လိုသည်။ “ အိမ်ဝယ်နိုင်ဖို့ နန်း စာကြိုးစား၊ အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာရမည်တဲ့”ဂေဟာမှူးကပြောဖူးသည်။ အသက်၁၆နှစ်သာရှိပေမဲ့ ဒီလိုမျိုးကိုယ်ကိုကိုယ်နှစ်သက်တတ်လာတာဟာ အိမ်နဲ့ အစောကြီးဝေးကွာခဲ့ရတာကြောင့် ဖြစ်မည်။ အိပ်ပုပ်ကြီးတဲ့ နန်းတစ်ယောက် မနက်အစောကြီးထပြီး ဂေဟာအလုပ်တွေလုပ် ပင်ပန်းခံနိုင်တာနောင့်ကြောင့်ဖြစ်မည်။ စာကြိုးစားလို့ မှဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောပြော မကြိုးစားတဲ့ ငပျင်းမ “နန်းမော်” တစ်ယောက်အတည်းထဲ့မှာရော ဂေဟာမှာပါ အတော်ဆုံးဖြစ်လာတာဟာ “ကိုယ်ပိုင်အိမ်” ပိုင်ဆိုင်လိုသော အိမ်မက်ကြောင့်ဖြစ်မည်။ “အိပ်ကြတော့ အိပ်ကြတော့” ဟူသောဂေဟာမှူးအသံနဲ့အတူ အိပ်ဖို့ပြင်ဆင်ရပြီ။ မအိပ်ခင်ကလေးအားလုံးအတူတူ ဘုရားစာရွက်ရသည်။ မနက်စောစောထပြီးထမင်းချက်ရမည့် တာဝန်ရှိသည်။ အိပ်မှရမည်။ ဘေးမှာအိပ်နေတဲ့ နောင့်ကို ဖက်ထားပြီး “ငါတို့အတွက် လွပ်လတ်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးပိုင်ဆိုင်ဖို့ကြိုးစားရမယ်”လို့တွေးရင်း———–။အိမ်မက်ထမက်တယ်။မက်နေကျအတိုင်းပဲ။ ပေါ့ရယ် မှဲ့ရယ် အရင်နန်းတို့အိမ်လေးဆီကို လာဖို့ခေါ်နေတယ်။စစ်ပွဲတွေပြီးသွားပီတဲ့။ရွာငြိမ်းချမ်းသွားပီတဲ့လေ။ လူတွေရဲ့အိမ်မက်တိုင်းတကယ်ဖြစ်ဖို့ဆုတောင်းရင်း —— တစ်နေ့တာ တာဝန်တွေလုပ်ဆောင်ဖို့ အိပ်ရာမှလူးလိမ့်ထရင်း ။ နန်းမော်ရဲ့ အိမ်မက်နှစ်ခုလည်း တကယ်ဖြစ်လာမှာပါလို့ ယုံကြည်ရင်း—–ကြိုးစားရင်း—-။

Read More

Featured Selection – Than Than Nyunt

Feminist Literature Competition (Round 1)

Featured Selection – Than Than Nyunt

ကျမ သတိထားခဲ့မိတာက လူမှန်းသိတတ်စ ကတည်းက ကျမကို တစ်အိမ်လုံးက “သားချစ်” လို့ ၀ိုင်းခေါ်ကြတာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် အဘွားနဲ့ အမေရယ်၊ ဒေါ်လေးတို့ရယ်ပေါ့။ ဦးလေးမောင်ကတော့ ချစ်ချစ်လို့ ခေါ်တတ်တယ်။ ကျမကလည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် “သား” ကလေ ဆိုပြီး နာမ်စားသုံးပြောခဲ့တယ်၊ အ၀တ်အစားကိုလည်း ယောကျ်ားလေး လိုဘဲ ဆင်ပေးခဲ့တော့ ဒါတွေနဲ့ နေသားကျ လာခဲ့တာမဆန်းဘူးပေါ့ရှင်။ ဆန်းတာကတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရွယ်ရောက်လာချိန်မှာ ကျမစိတ်နဲ့ ကျမခန္ဓာကိုယ်တို့ဟာ ကျမကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ သတ်မှတ်ချက်၊ အသုံးအနှုန်း၊ အဆင်အယင်တွေနဲ့ သဟဇာတ မဖြစ်နေတာ ကိုယ့်ဘာသာသတိထားမိလာတာပါပဲ။ ကျောင်းစထားတဲ့ အချိန်က ကျမကို “ကျား” လို့ စာရင်းပေးခဲ့တော့ ယောကျ်ားလေးလို့ သတ်မှတ်ခံရပြီး ယောကျ်ားလေးတွေနဲ့ အတူတွဲထိုင်ခဲ့၊ ကစားခဲ့ရတယ်။ တကယ်တမ်း ကျမ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ဖန်ခုန်၊ ဇယ်တောက်၊ အိုးပုတ်တွေနဲ့ ကစားချင်တာ၊ ပတ်၀န်းကျင်မှာလည်း ကျမကို “ယောကျ်ားလေး” လို့ပဲ သိထားကြတော့ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီးဆိုတာ သိပေမယ့် အဖြေမရှာတတ်ခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ ကျမအသက် ဆယ်နှစ်ပြည့်ပြီးနောက်ပိုင်းမျာ ကျမခန္ဓာကိုယ်က သိသိသာသာပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ကျမလက်ခံထားရတဲ့ ကျား၊ မ ဖြစ်တည်မှုနဲ့ တကယ်တမ်း ကျမခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်တည်မှုတို့ကြားမှာ ကြီးမားတဲ့ ပဋိပက္ခတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်လာခဲ့ရတဲ့ ဒဏ်ကို သည်းမခံနိုင်တဲ့အဆုံး ကျမရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ ထိခိုက်မှုတွေခံစားလာခဲ့ရပါတော့တယ်။ ဒါကိုရိပ်စားမိလာတဲ့ ဦးလေးမောင်က တစ်နေ့မှာ အကြောင်းရင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောပြခဲ့တယ်။ ကျမရဲ့အမေနဲ့အဖေဟာ လူငယ်သဘာဝချစ်ကြိုက်ပြီး ခိုးပြေးခဲ့ကြတယ်။ ကျမအဖေရဲ့မိဘတွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကိုလုံးဝသဘောမတူခဲ့ဘူး။ ဇွတ်ခွဲခွာဖို့ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ မိဘတွေရဲ့ဆန္ဒကို မငြင်းဆန်နိုင်တော့တဲ့နောက်ဆုံးမှာ အဖေဟာအမေ့ကိုချန်ရစ်ပြီး မိဘအိမ်ပြန်သွားခဲ့တယ်လေ။ ကျမကိုယ်ဝန်ကိုဆောင်ထားပြီး ချန်ရစ်ခံခဲ့ရတဲ့အမေဟာအဖေကိုစိတ်နာပြီး သားဦးမှသားဦးလိုချင်တဲ့အဖေကို လက်စားချေလိုစိတ်နဲ့ မွေးဖွားလာခဲ့တဲ့ကျမကို သားလေးမွေးတယ်ဆိုပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာလိမ်လည်ကြေငြာခဲ့တယ်။ သားရူးရူးတဲ့အဖေ့ကို ကြားပြီးနောင်တရစေလိုတာဖြစ်မှာပေါ့လေ။ ကျမအဖွားနဲ့အဒေါ်ကလဲအလိုတူအလိုပါတွေပါပဲ။ အမှန်တရားကိုနှစ်ပေါင်းများစွာဖုံးကွယ်ရင်း ကျမကိုယောကျ်ားလေးအဖြစ်ပုံသွင်းပြီး ကာယကံရှင်ဖြစ်တဲ့ ကျမကိုပါ လိမ်လည်ခဲ့ကြတယ်လေ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျား၊မ ဖြစ်တည်မှုဘ၀ကို ဇွတ်အတင်း၀င်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး မိမိတို့ဖြစ်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း လွှမ်းမိုးခြယ်လှယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာ ဘယ်လောက်များ ရင်နာဖို့ကောင်းလိုက်ပါသလဲနော်။ အကြောင်းစုံကိုသိလိုက်ရတဲ့အချိန် ကျမှာ စိတ်ခွန်အားတွေးပြည့်လာခဲ့ပြီ။ အဘွားတို့အမေတို့ ဘယ်လောက်ပဲတားတား ကျမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်သူဟာ ကျမသာလျှင်ဖြစ်တာမို့ ကျား၊ မ ဖြစ်တည်မှုကို ကျမဘာသာ လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခံယူ အသိအမှတ်ပြုဖို့ ဆုံးဖြတ်ရင်း ကျမဟာ “မိန်းကလေး” ဖြစ်ကြောင်း ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ကြေငြာလိုက်ပါရစေလားရှင်။ ကျမနည်းတူ မိန်းကလေးတိုင်း မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို မိမိကိုယ်တိုင်တန်ဖိုးထား ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သွားနိုင်ကြပါစေ။

Read More

Featured Selection – Victoria Thaw

Feminist Literature Competition (Round 1)

Featured Selection – Victoria Thaw

ကျွန်မဟာ လူမှန်းသိတတ်စအရွယ်အထိ သာမာန်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကိုပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ သာမာန်လူသားတစ်ယောက်သာဖြစ်ပါတယ်။ အသက် ၇ နှစ်ကစလို့ ကျွန်မက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်လာပါတယ်။ မိန်းကလေးဆိုတော့ယောကျ်ားလေးမဟုတ်ဘူးပေါ့။ လူသားဆိုတဲ့ ခေါင်းစဥ်အောက်မှာ ယောကျ်ားလေး နဲ့ မိန်းကလေးဆိုတာ ၂ မျိုးရှိတယ်ဆိုတာကို စပြီး သိလာပေမယ့် မသိခဲ့ရတာတော့ မိန်းကလေးခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ ယောကျ်ားလေးခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ယောကျာ်လေးဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းအောက်ကစံနှုန်းတွေက ကျွန်မရဲ့ ဘ၀အပေါ်ဘယ်လိုသက်ရောက်မှုတွေရှိလာခဲ့မလဲဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မနဲ့ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ဟာ အသက် ၁၄ နှစ်မှာပိုပြီး ရင်းနှီးလာပါတယ်။ မွေးကတည်းက အတူပါလာတဲ့ သားဥအိမ်က ပထမဆုံးအကြိမ် စနှုတ်ဆက်ခဲ့တဲ့အချိန်ပေါ့။ လစဥ်သုံးပစ္စည်းကို အဆင်ပြေပြေသုံးတတ်အောင်သင်ယူရင်း မိသားစု၀င်တွေရဲ့ “ရာသီသွေးဟာ သွေးပုပ်ဖြစ်တယ်၊ မိန်းမကိုယ်ဟာမသန့်ရှင်းဘူး” ဆိုတဲ့ စကားတွေကိုလဲ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း၊ အမျိုးသမီးခန္ဓာကိုယ်ရှိနေတာကြောင့်ပဲ ဟိုဟာမလုပ်ရဘူး ဒီဟာမလုပ်ရဘူး ဆိုတဲ့စကားတွေဟာ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ မခံစားခဲ့ရတာပဲဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ဟာ တစ်ကယ်တော့ သိပ်ပြီးအကြောမတည့်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မဟာ အမျိုးသားတစ်ယောက်လို လုပ်ချင်တာတွေကို ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်က ခွင့်မပြုပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ အိမ်ထဲကနေအိမ်ပြင်မထွက်ခင်မျာ လမ်းပေါ်ကယောကျ်ားတွေရဲ့ အကြည့်တွေအပြောအဆိုတွေကိုမခံရစေဖို့ လုံခြုံတဲ့အ၀တ်အစားကို၀တ်ဖို့ စဥ်းစားရင်းစပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲ၀တ်ထား၀တ်ထား အပြောအဆိုကို ခံရတဲ့အခါလဲ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မတုံ့ပြန်မိဖို့ ထိန်းချုပ်ရပါတယ်။ ကျွန်မဟာ ကျွန်မလို အမျိုးသမီး ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ သူတွေကိုလည်း အိမ်ပြန်ရင် လူပြတ်တဲ့ နေရာကိုရှောင်ဖို့၊ ငရုပ်ကောင်းစပရေးဆောင်ထားဖို့၊ ဓာတ်လှေကားထဲကို သူစိမ်းယောကျ်ားနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲဘယ်တော့မှမ၀င်မိစေဖို့ အမြဲပြောဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ကျွန်မတို့ အပိုင်သာဖြစ်တယ်ဆိုတာကို အချို့လူတွေကမေ့နေကြတယ်ထင်ပါရဲ့။ ဘာသာရေးယုံကြည်မှုတွေ၊ ဖို၀ါဒီကြီးစိုးတဲ့ ပုံစံခွက်တွေကနေဖောက်ထွက်ဖို့ကြိုးစားနေတဲ့ကြားထဲက သတ်မှတ်ချက်တွေများတဲ့ ပတ်၀န်းကျင်က မကြာခဏဆိုသလို ကျွန်မယုံကြည်ချက်တွေအပေါ်သံသယတွေပွါးစေပါတယ်။ အမျိုးသမီးခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာမွေးဖွားလာတာတစ်ခုထဲနဲ့ပဲ လူမှုရေး၊ စီးပွားရေး နဲ့ နိုင်ငံရေးစတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေမှာ ဒုတိယနေရာရကြတဲ့ အမျိုးသမီးတွေဟာ တကယ်တော့တန်းတူအနေနဲ့ ရှိသင့်တယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှု တွေဟာ ရှေးရိုးဆန်ပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ကျွန်မ ပတ်၀န်းကျင်ထဲမှာ လူနည်းစုဆီမှာ ရပ်တန့်သွားလေ့ရှိပါတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံကျွန်မမေ့သွားတတ်တာက ကျွန်မလို အမျိုးသမီးခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အမျိုးသမီးတွေ၊ အမျိုးသားခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အမျိုးသမီးတွေ တွေလဲပဲ ကျွန်မလို နည်းနည်းချင်းစီ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့ မိသားစုနဲ့ ပတ်၀န်းကျင်ကို ပြောင်းလဲပေးဖို့ကြိုးစားနေတဲ့သူတွေအများကြီးရှိတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ရေလှိုင်းတွန့် နိယာမ ( Ripple Effect ) ဆိုတာလိုပေါ့၊ ကျွန်မတို့အတွက် အလွန်သေးငယ်တဲ့ သက်ရောက်မှုလေးတွေဟာ တခြားလူတွေအပေါ် တဖြည်းဖြည်းရောက်သွားပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ပြောင်းလဲဖို့အရမ်းခက်ခဲနေတဲ့ ပတ်၀န်းကျင်မျိုးမှာတောင် ကျွန်မရဲ့လှုံ့ဆော်မှုတွေ ဟာ အမြင်ကျဥ်းတဲ့ မိသားစု၀င်တွေကို သက်ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေကို ဘယ်အရာကမှ သူတို့ကိုတားဆီးမရနိုင်ကြောင်း ပြောပြလို့ရခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့လို့တစ်ဦးတစ်ယောက်တွေ အများကြီးပေါ်လာတဲ့အခါ မသိသာရင်တောင် သေးငယ်တဲ့ တိုးတက်မှုလေးတွေပေါ်လာမှာဖြစ်ပြီး ဒီသေးငယ်တဲ့သက်ရောက်မှုလေးတွေကပဲ အမျိုးသမီးတွေအကုန်လုံးအတွက် ပိုကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂါတ်ရဲ့အုတ်မြစ်လေးတွေဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ယုံကြည်ပါတယ်။

Read More

Featured Selection – Hnin Zaw Thu @ Phoebe

Feminist Literature Competition (Round 1)

Featured Selection – Hnin Zaw Thu @ Phoebe

ကျွန်မက စိတ်ဝိညာဉ်ကလေးပါ… လေပြေလေညင်းလို မျက်စိနဲ့မမြင်ရပေမယ့် တည်ရှိနေတဲ့ အရာလေးတစ်ခုပေါ့… ကျွန်မရှင်သန်နေတယ်ဆိုတာဟာလဲ သဘာဝအလျောက်ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုပါ…။ ကျွန်မမှာ ထာဝရအဖော်မွန်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ သူ့နာမည်ကတော့ ကိုယ်ခန္ဓာ လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကို သဘာဝတရားကြီးက စတင်မွေးထုတ်သန္ဓေတည်လိုက်ချိန်ကစလို့ ကျွန်မတို့ဟာ အသက်ရှူရသလို တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦးအမှီသဟဲပြုနေမှ ရှင်သန်ခြင်းကို ရရှိဖို့ အကြောင်းဖန်ခဲ့တာပါပဲ။ သဘာဝတရားက မွေးထုတ်ပေးကတည်းက အတူပါလာတဲ့ ဒီကိုယ်ခန္ဓာဟာ ကျွန်မအပေါ် သူငယ်ချင်းကောင်းသိပ်ပီသပါတယ်။ ကျွန်မတို့အချင်းချင်းကြားမှာ ဆက်သွယ်အသုံးပြုတဲ့ အချက်ပြစနစ်တွေကို ကျွန်မတို့ပဲ ကောင်းကောင်းနားလည်ကြတယ်။ သူမက တစ်ခုခုဆို ကျွန်မကိုအမြဲအချက်ပြ ပြောပြတတ်ပါတယ်။ ဥပမာ- သူမ ခြေဖျားလက်ဖျားလေးတွေ အေးနေပြီဆိုရင် နူးညံ့နွေးထွေးတဲ့စောင်တွေထဲကို ဝင်ဖို့ ကျွန်မကို ပြောပြနေတာပါ။ ကျွန်မ ရှူးရှူးပေါက်တဲ့ချိန် အရောင်ကဝါနေပြီဆိုရင် ဒါက ကျွန်မကို ရေများများသောက်ဖို့ သူမတောင်းဆိုနေတာပဲ။ ကျွန်မ မျက်နှာမှာ အဖုလေးတွေထွက်လာပြီဆို ဒါက ကျွန်မကို အိပ်ရေးဝဝအိပ်ဖို့ပြောတာ…စသဖြင့် သူမနဲ့ကျွန်မပဲ နားလည်နိုင်မယ့် ဘာသာစကားတွေပေါ့။ ငယ်ပေါင်းမို့လို့လားမသိဘူး… သူကကျွန်မအကြောင်း တော်တော်သိတယ်။ ကျွန်မက သူပြောတာကို နားထောင်ရတယ်၊ လိုက်နာရတယ်၊ သူ့ကို ယုံတယ်လေ…။ တချို့သော သူတွေကျတော့ ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ အသံကို နားမထောင်မိဘူး… အဲ့ဒီအခါမှာတော့ ဒုက္ခအကြီးကြီး ရောက်တော့တာပါပဲ…။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်ကနေ၊ ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ ဆိုတာကို ကျွန်မကောင်းကောင်းသိနေပါတယ်။ တခါက ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆီတွေရှိနေတာကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မလုံမလဲဖြစ်မိတော့ ကျွန်မအမေကပြောတယ်… “သူများ ဘယ်လိုမြင်လဲ၊ ဘာပြောမလဲ ဂရုစိုက်စရာမလိုပါဘူး၊ သမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ မေမေ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဖြစ်လာတာ။ သူများခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဖြစ်လာတာမဟုတ်ဘူး” တဲ့… အဲ့အချိန်ကစပြီး ဗစ်တိုးရီးယားစီးကရက်မော်ဒယ်ဖြစ်ဖြစ်၊ မာရီလင်မွန်ရိုးဖြစ်ဖြစ်၊ ကင်မ်ကာဒက်ရှန်းဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားဘယ်အလှပဂေးဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မအတွက် ခန္ဓာကိုယ်အလှပုံရိပ် စံပြပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်မနေတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ ကိုယ်ခန္ဓာက သူများနဲ့မတူပဲ ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ လုပ်ငန်းတာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတာ အမေက ပြောပြသေးတယ်။ သူမ ပြောပြတာက ကျွန်မအနေနဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ နောက်ထပ်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ထပ်ဖန်ဆင်းနိုင်တဲ့ အစွမ်းသတ္တိတွေ ရှိတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဘယ်လောက်ထူးခြားဆန်းကြယ်လိုက်သလဲ…။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက သူမကိုပဲ အချစ်ဆုံး၊ ဂုဏ်အယူဆုံးဆိုတာ မကြာခဏပြောပြဖြစ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ကျွန်မကို သယ်ဆောင်မောင်းနှင်တဲ့ ယာဉ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ သူမ မရှိရင် ကျွန်မဘယ်လိုမှ မရွေ့လျားနိုင်ဘူး၊မလုပ်ဆောင်နိုင်ဘူးပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မသူ့ကို ညင်ညင်သာသာဆက်ဆံဖို့ အမြဲသတိချပ်မိတယ်။ ရက်ပေါင်း၊ လပေါင်းများစွာ သွားလာလှုပ်ရှားမောင်းနှင်ပြီးတဲ့အခါ ကမ်းခြေလိုက်ပို့ပေးရတယ်။ နေကြာပန်းခင်းနဲ့ အေးစိမ့်တဲ့စမ်းချောင်းရှိတဲ့နေရာတွေ သွားရတယ်။ ကိုယ်ခန္ဓာက အကြောတွေပြေလျော့ပြီး အသစ်တစ်ဖန်ပြန်လည်လန်းဆန်းလာအောင် သဘာဝတရားနဲ့ထိတွေ့ပေးရတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်က သဘာဝတရား ပါပဲ။ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင်စမ်းချောင်းလေးတွေရှိတယ်။ တနေရာကနေ တနေရာကို မြစ်ဖျားခံစီးဆင်းတယ်။ သူတို့အချင်းချင်း အချိတ်အဆက်ရှိတယ်။ ပြီးတော့ နှလုံးသားထဲကို စီးဝင်စုပေါင်းသွားတယ်။ ကိုယ်ပေါ်က အစိုင်အခဲတွေဟာ တောင်တန်းတောင်ကုန်းတွေနဲ့တူတယ်။ တောင်တွေနဲ့ မတူတာက သူတို့က ပိုချောမွေ့ နူးညံ့တယ်၊ ပြီးတော့…ထိတွေ့ခံစားနိုင်တယ်လေ…။ သဘာဝတရားမှာက တောင်တစ်တောင်နဲ့ တစ်တောင်၊ ရေတံခွန်တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ထပ်တူညီမနေကြပါဘူး။ နေရာဒေသတစ်ခုနဲ့တစ်ခုလဲ မတူကြပါဘူး။ တူနေရင် ပျင်းစရာကြီးဖြစ်နေမှာပေါ့။ ဒီလိုပဲ ကျွန်မတို့ တစ်ဦးစီရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေဟာလဲ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်မတူညီကြဘူး။ ဒါကိုက အလှတရားပဲလေ။ ကျွန်မညီမလေးရဲ့ ခါးစောင်းမှာ မွေးရာပါ အနက်ရောင်အမှတ်ကြီးကြီးတစ်ခုပါတယ်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကျတော့ လက်မောင်းနဲ့ လည်ပင်းမှာ အနီရောင်ပြင်လိုက်ကြီး ဖြစ်နေတယ်။ သူတို့က သူများနဲ့မတူလို့ဆိုပြီး ဒါကို သိပ်တော့ မကျေနပ်ကြဘူး။ တကယ်တမ်းတော့ သဘာဝက ပေးလိုက်တဲ့ ကိုယ်ပိုင် နယ်နမိတ်သတ်မှတ်မှုသင်္ကေတတွေ…။ ကရင်ပြည်နယ်ရဲ့ အမှတ်အသားက ဇွဲကပင်တောင်ကြီးဖြစ်ပြီး ချင်းပြည်နယ်မှာ ရိဒ်ရေကန်ရှိသလိုပေါ့၊ ပဲရစ်မှာဆို အစ်ဖယ်မျှော်စင်ကြီးနဲ့ နယူးရောခ့်မှာ လေဘာတီရုပ်တုကြီး ရှိတယ်။ ဒီလိုပဲ ကျွန်မတို့ ခန္ဓာကိုယ်မှာလဲ မွေးရာပါအမှတ်၊ ဝက်ခြံ၊ အမာရွက်၊ ဒဏ်ရာ၊ မှည့်၊ မှည့်ခြောက်၊ တချို့ကျတော့ ပါးချိုင့်၊ သွားတက်၊ မေးနှစ်ခွ အစရှိသဖြင့် ထူးခြားထင်ရှားတဲ့ လက္ခဏာတွေရှိပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ကိုယ်ပိုင်ဝိသေသလက္ခဏာတွေကို မြတ်နိုးဂုဏ်ယူတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ မေမေ့မှာ အငယ်ဆုံးညီမလေးကို မွေးတုန်းက ခွဲမွေးရလို့ ဗိုက်မှာ ချုပ်ရာတစ်ခုကျန်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်မှာတော့ ငယ်ငယ်က ကားတိုက်မှုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့လို့ ညာဘက်ဒူးခေါင်းအောက်နားမှာ အညိုရောင်အမာရွတ်တစ်ခု၊ ဘယ်ဘက်နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှာ အမာရွတ်လေးတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီလို ဒဏ်ရာမျိုး၊ အမာရွတ်မျိုးကိုတော့ ကျွန်မက ရှင်သန်ခြင်းအမှတ်တံဆိပ်လို့ နာမည်ပေးထားတယ်။ ဒီဒဏ်ရာကို ပြန်ကြည့်လိုက်တိုင်း ကျွန်မ အသက်ဆက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာရယ်၊ ဘဝမှာ ကြီးမားထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အခက်အခဲကြီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ် ဆိုတာရယ် ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေစေဖို့ပါ။ တစ်ပတ်တာလုံး ပင်ပန်းတာတွေ ဖြေဖျောက်ဖို့ နှင်းဆီပွင့်ဖတ်လေးတွေစိမ်ထားတဲ့ ရေနဲ့ရေချိုးပေးတာ၊ စပါးနှံစိလေးတွေပါဝင်ပြီး သဘာဝလာဗန်ဒါပန်း၊ လက်ဖက်စိမ်းရနံ့တွေပါတဲ့ ကိုယ်တိုက်ဆပ်ပြာခရင်မ်လေးတွေနဲ့ တိုက်ပေးတာ၊ ပြီးတော့…ဗနီလာရနံ့၊ ဒါမှမဟုတ် နွေးထွေးရှင်းသန့်တဲ့ ရနံ့နဲ့ နူးညံ့တဲ့အထိအတွေ့တွေပေးတဲ့ လိုးရှင်းတွေလဲ လိမ်းပေးတာမျိုးနဲ့ သူ့ကို စိတ်ပြေလျှော့အောင်၊ ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးရသေးတယ်လေ။ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ဖြစ်တည်မှုဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်မအတွက် ကြီးလေးတဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ရတာကြောင့် အလွန်အဖိုးတန်တဲ့ အရာဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မချစ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတခြားသူတစ်ယောက်က ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ နှုတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ထိလက်ရောက်ဖြစ်စေ စော်ကားတာဟာ ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ သည်းမခံနိုင်တဲ့ကိစ္စပဲ။ ရှင်တို့ စဉ်းစားကြည့်လေ… ကိုယ့်ပိုင်နက်မဟုတ်တဲ့ နယ်မြေကို ကျူးကျော်ရင် ဘာဖြစ်တတ်သလဲဆိုတာ…။ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ဟာ မွေးကတည်းကအတူတူ ကြီးပြင်းခဲ့ရတဲ့အတွက် ကိုယ့်အကြောင်းသူသိ၊ သူ့အကြောင်းကိုယ်သိ။ အထက်ကပြောခဲ့သလို သူဘာအချက်ပြရင် ကျွန်မ ဘာလိုအပ်လဲ၊ ဘာလုပ်သင့်သလဲ သိပ်သိတာပေါ့။ တခြားသူတွေလဲ သူတို့ ကိုယ်ခန္ဓာကို သူတို့အသိဆုံးဖြစ်မှာပါ။ ဒါကို ကျွန်မခန္ဓာကိုယ် အကြောင်းကို မသိတဲ့ တခြားတစ်ယောက်က သူမနဲ့ပတ်သက်တဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ဝင်ချမှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် လက်ခံနိုင်စရာအကြောင်းမှမရှိတာ။ သူက ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ကို ကျွန်မလောက်မသိနိုင်ဘူးလေ။ တကယ်တော့ ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ဟာ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းပါ။ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မကိုယ်ခန္ဓာဟာ လူတွေမြင်တာထက် ပိုလေးနက်ပြီး ပုဂ္ဂလိကဆန်တဲ့ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျွန်မတန်ဖိုးထားသလို၊ ရှင်တို့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလဲ ရှင်တို့ တန်ဖိုးထားဖို့ ပြောချင်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အသံကိုနားထောင်ပါ။ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပါ။ ညင်ညင်သာသာဆက်ဆံပါ။ သူက အမြဲတမ်းကျွန်မတို့အတွက် ထာဝရအဖော်မွန် သူငယ်ချင်းကောင်းပါ။

Read More

Featured Selection – Phyu Nwe Win

Feminist Literature Competition (Round 1)

Featured Selection – Phyu Nwe Win

ကျမ ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်းကို အရင်ဆုံး စဉ်းစားမိတဲ့အခါ ကျမ အတွေးထဲကို ပထမဉီးဆုံး ရောက်လာတာက ကျမရဲ့ ပိပိအကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျမတို့ဟာ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကျမတို့ရဲ့ အမျိုးသမီး အင်္ဂါ ယားလို့ ကုတ်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ စူးစမ်းချင်လို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကိုင်မိတဲ့အခါ “ ဟယ် ပိပိကြီး မကိုင်နဲ့ ရှက်စရာကြီး “ ၊“ မရှက်ဘူးလား ဟိုမှာ လူတွေ ကြည့်နေတယ် “ ၊ “ ဟယ် မရှက်တတ်ဘူးကွယ် သည်ကလေး “ ဆိုပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ တစ်မျိုးတစ်ဖုံစီ ပြောခြင်းကို ခံခဲ့ကြပါတယ်။ အဲ့လိုမျိုး ပြောခံရတဲ့အခါတိုင်း ကျမရဲ့ အတွေးတွေထဲမှာ မေးခွန်းမထုတ်မိခဲ့ပေမယ့် ကျမသတိထားမိလာတာကတော့ ကျမရဲ့ အမျိုးသမီးအင်္ဂါ ဘယ်လို ပုံစံရှိသလဲဆိုတာကို ဂရုတစိုက် မကြည့်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျမအသက် (၂၀) ဝန်းကျင်ရောက်မှသာ ကျမရဲ့ အမျိုးသမီးအင်္ဂါကို ဂရုတစိုက် ကြည့်မိပါတယ်။ အစောပိုင်းကာလတွေမှာ ကျမထင်တာက ကျမပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကျမရဲ့ အမျိုးသမီးအင်္ဂါကို စူးစမ်းခြင်းက ရာဂမှာ စိတ်ဝင်စားတတ်သူဖြစ်ပြီး ကျမကိုယ်ကျမ ရှက်စရာလို့ကို မြင်နေမိတာပါ။ အမျိုးသမီးတွေမှာ ရာဂစိတ်ရှိတာကို အပြစ်လို့ မြင်နေမိတာလည်း ပါပါတယ်။ အမျိုးသမီးတွေဟာ ရာဂစိတ်ရှိလို့ရတယ်ဆိုတာကို ကျမ လက်ခံနိုင်ဖို့ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ကိုယ် တော်တော့်ကို တိုက်ခိုက်ယူခဲ့ရပါတယ်။ အခု ကျမသိလာတာကတော့ ရာဂစိတ်ဆိုတာ အသွေးအသားရှိတဲ့ သူတိုင်း ခံစားလို့ရတဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်သလို၊ အမျိုးသမီးအင်္ဂါပုံစံတွေကလည်း မတူညီကြဘူးဆိုတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျမဟာ ရာသီလာခြင်းနဲ့ပက်သက်တဲ့ သင်ခန်းစာတွေကိုတော့ ကျမ အသက် (၁၃) နှစ်ကျော်ကတည်းက သိရှိခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီရာသီလာခြင်းနဲ့ ပက်သက်ပြီး ကျမအသက် (၁၇) နှစ်အရွယ်မှာ ကျမရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို မေးကြည့်တဲ့အခါ သူမတို့ဟာ အမျိုးသမီး ရာသီသွေးဆင်းတဲ့အပေါက်နဲ့ ရှူးထွက်တဲ့ အပေါက်ကိုတောင် မခွဲတတ်ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။ ကျမ သူတို့ကို ရှင်းပြနေချိန်မှာ သူတို့အနေနဲ့ ရှက်သလို ခံစားမိနေတာကို ကျမသတိထားမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်းပြပြီးတဲ့အခါမှာတော့ သူမတို့အနေနဲ့ ရာသီသွေးဆင်းတဲ့အကြောင်းတွေကို ဘယ်လိုသိသလဲဆိုတာကို ဂရုတစိုက် မေးမြန်းကြပါတယ်။ ကျမကိုလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရင်ဖွင့်ဆွေးနွေးလာကြပါတယ်။ ကျမဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တုန်းကဆိုရင် ကြော်ငြာတွေထဲက မင်းသမီးတွေကို မြင်တိုင်း တခါတလေ ကျမတို့တွေဟာ မတူညီတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတာကို မေ့မေ့သွားတတ်ပါတယ်။ ကြော်ငြာတွေ၊ ရုပ်ရှင်တွေအစရှိတဲ့ မီဒီယာတွေထဲမှာကလည်း ခန္ဓာကိုယ်လှတဲ့သူ၊ ရုပ်လှတဲ့သူတွေသာ အဓိကဇာတ်ကောင်ဖြစ်နေတဲ့အခါကျတော့ အဲ့လို ခန္ဓာကိုယ်တွေ ပိုင်ဆိုင်နေတဲ့သူတွေကပဲ သာနေသလိုလို၊ ကိုယ်ကပဲ လိုအပ်နေသလိုလို၊ မပြည့်စုံသလိုလိုနဲ့ အားငယ်စိတ် နည်းနည်းတော့ ဝင်မိခဲ့ပါတယ်။ သူမတို့လို လှချင်တာမျိုးမဟုတ်ပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိမ်ငယ်စိတ် ဝင်နေမိတာပါ။ အဲ့သလို ခန္ဓာကိုယ် လှခြင်း၊ မလှခြင်းဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ ပက်သက်ပြီး အဝတ်အစားဆိုရင်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အလိုက် ရွေးချယ်ပြီး ဝတ်မိခဲ့ပါတယ်။ ဉပမာအားဖြင့် ဒူးခေါင်းမလှဘူးဆိုရင် ဒူးခေါင်းဖုံးတဲ့ ဘောင်းဘီတွေကိုသာ ရွေးချယ်ဝတ်တာမျိုးပေါ့။ အခုချိန်မှာတော့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လိုက်တာတွေ၊ မလိုက်တာတွေကို မစဉ်းစားဘဲ ကိုယ်စိတ်ထဲက တကယ့်ကို ကြိုက်နှစ်သက်ရာကိုသာ ဝတ်ဖြစ်လာပါတယ်။ ကျမလိုပဲ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ပက်သက်ပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့အတွေးတွေ ဘယ်လောက်များ ရှိနေမှာပါလိမ့်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သဘောမကျတဲ့အချိန်တွေ ဘယ်လောက်များ ရှိနေမှာပါလိမ့်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လက်မခံနိုင်တဲ့ အချိန်တွေ ဘယ်လောက်များ ရှိနေမှာပါလိမ့်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ တွေးနေမိတဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်များ ရှိနေမှာပါလိမ့်။

Read More

Alice @ Aye Shwe Yi Cho

Feminist Literature Competition (Round 1)

Featured Selection – Alice @ Aye Shwe Yi Cho

၇ပေါင် ၈အောင်စ − မွေးကာစ ကျွန်မရဲ့ အလေးချိန်။ လူမှန်းသိတတ်စက အစားသိပ်မစားလို့ အမေက ကြားဖူးသမျှ အားဆေးတွေ အကုန်တိုက်ခဲ့တယ်။ အစားမရွေးအောင် ချော့တစ်ခါ ခြောက်တစ်လှည့် မျိုးစုံ ကျွေးခဲ့တယ်။ ပေါင် ၈၀− ခြောက်တန်းကျောင်းသူ ကျွန်မရဲ့ အလေးချိန်။ လူတိုင်းက ကျွန်မကို စကားလုံး ၃ လုံးနဲ့ပဲ အမြဲ နှုတ်ဆက်တယ်။ “ထွားလိုက်တာ” ကျွန်မ အဆင့် ၁ တွေ ဘယ်လောက် ရရ သူတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ မသိချင်ဘူး။ ငါးပေ ရှိနေပြီ ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မ အရပ်ကိုပဲ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ကြရင်း အမေ ကျွန်မကို ဘာတွေ ကျွေးလဲလို့ပဲ မေးခဲ့ကြတယ်။ ဒါနဲ့တင် မလောက်ပဲ ၅ပေ ၁လက်မ အရပ်ပိုင်ရှင် သေးသေးလှပ်လှပ် အစ်မနဲ့ပါ နှိုင်းယှဥ်ပြီး ချီးကျူးသလိုနဲ့ ၀ိုင်းရန်တိုက်ပေးကြသေးတယ်။ “အစ်မလောက် ဘာလို့ မလှတာလဲ” “အစ်မလောက် ဘာလို့ မဖော်ရွေတာလဲ” “အစ်မလောက် ဘာလို့ လူတောမတိုးတာလဲ” “အရပ်ရှည်တဲ့သူက အစ်မလား ” “ညီမက ရင့်တယ်နော်၊ အစ်မ ပိုနုတယ်” စသည့်ဖြင့်။ ထိုးနှက်မှုတွေကြားမှာ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ချစ်ခြင်းတရား၊ မေတ္တာတရားတွေပါ ပျက်ယွင်းပြီး အချင်းချင်းရန်သူလို့ပဲ မြင်ခဲ့ကြတော့တယ်။ ပြောသူတွေကတော့ မရည်ရွယ်ပါဘူးလို့ပဲ ခေါင်းရှောင်ကြလိမ့်မယ်။ အပြောခံရတဲ့သူတွေသာ စိတ်ဓါတ်အကျရဆုံးဆိုတာ သူတို့ ဂရုမစိုက်ဘူးလေ။ ပေါင် ၁၅၁ − ဆယ်တန်းကျောင်းသူ ကျွန်မရဲ့ အလေးချိန်။ လူတိုင်းက ကျွန်မကို စကားလုံး ၃လုံးနဲ့ နှုတ်ဆက်ပြန်တယ်။ “၀လိုက်တာ” ကျွန်မ တက္ကသိုလ်၀င် စာမေးပွဲမှာ ဂုဏ်ထူးခြောက်ခုထွက်ဖို့ နေ့မအိပ်ညမအား စာကျက်နေခဲ့တာ သူတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ လူကြီးမကျ ကလေးက ၁၆နှစ်အရွဉ် ၅ပေ ၄လက်မနဲ့ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်က ရွယ်တူ သာမာန်မိန်းကလေးတွေထပ် ဖွံ့ဖြိုးနေတာကြောင့် ယောကျ်ားတွေရဲ့ တဏှာဓါတ်ခံ အကြည့်ရိုင်းတွေကို မရင်ဆိုင်ရဲခဲ့ဘူး။ အမေကလဲ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်းကို မသင်ပေးပဲ ဖုံးဖိဖို့ပဲ သင်ပေးခဲ့တယ်။ အပြင်သွားခါနီးတိုင်း မလုံမလဲ ခံစားရလို့ နေရာတကာကို ဖုံးရဖိရတာ ကျွန်မအတွက် အလုပ်ကြီး တစ်ခု။ ပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်မလေးတွေ လှလှပပ ၀တ်စားကြတိုင်း လိုက်ငေးရုံကလွဲရင် မတတ်နိုင်တဲ့ ကျွန်မ အကျီပွပွတွေ၊ ထဘီတွေနဲ့ ဘောင်းဘီရှည်ပဲ ၀တ်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ ပေါင် ၁၄၁ − တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ ကျွန်မရဲ့အလေးချိန်။ လူတိုင်းရဲ့ နှုတ်ဆက်မှုတွေက စေတနာမျက်နှာဖုံးအသွင်ဆောင် ထိုးနှက်မှုတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ “အ၀လွန်နေသလိုပဲ၊ ၀ိတ်ချပါလား ” ၅ပေ ၇လက်မနဲ့ ကျန်းမာပြီး ဖွံ့ဖြိုးတဲ့ ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်က သူတို့အတွက် မရှု့ဝံ့၊ မနှစ်မြို့စရာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ဒီမှာတင် ပတ်၀န်းကျင်က ရပ်မနေခဲ့ပါဘူး။ “ဒီအရပ်၊ ဒီခန္ဓာကိုယ် အကြီးကြီးနဲ့ ဘယ်ယောကျ်ားက ယူချင်မှာလဲ ” “ယောကျ်ားရှာမရပဲ နေမယ်နော်” “နိုင်ငံခြားသားကို ယူမလို့လား” စသည်ဖြင့် ကျွန်မ ဖြစ်တည်မှုကိုပါ လာခနဲ့တဲ့အထိ ဆိုးရွားလာကြတယ် “မြန်မာ့ယဥ်ကျေးမှုအရ” လူကြီးတွေက “ကောင်းစေချင်လို့ ပြောတာ” ဆိုတဲ့ မဟုတ်တမ်းတရားတွေကိုလဲ ကျွန်မ စက်ဆုပ်တတ်လာခဲ့ပြီ။ သွားရင် သွားပြန်ပြီ။ စားရင် စားပြန်ပြီဆိုပြီး အကြံပေးသလိုလိုနဲ့ သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်တဲ့ ပတ်၀န်းကျင်က အမြင်ကျဥ်းကျဥ်းလူတွေ မသိခဲ့တာက ကမ္ဘာကြီးကို ဘောင်မခတ်တတ်တဲ့ကျွန်မမှာလဲ အတွေးအမြင်နဲ့ စဥ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်တွေ ထက်မြက်လာခဲ့ပြီ။ အစာအငတ်ခံပြီး ပိန်အောင် လုပ်မယ့်အစား အိပ်ရေးပျက်ခံပြီး ကျွန်မတန်ဖိုးထားတဲ့ ကျွန်မ ဦးနှောက်ကိုပဲ စာတိုပေစ အာဟာရတွေ ကျွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သိလာရတာက မြန်မာနိုင်ငံမှာတင်မက တကမ္ဘာလုံးမှာ TV ဖန်သားပြင်က မော်ဒယ်တွေကို ပိန်မှ၊ ဒါပေမယ့် ဖွံ့ဖြိုးသင့်တဲ့နေရာတွေ ဖွံ့ဖြိုးမှ၊ အသားဖြူ၀င်းနေမှ၊ သိမ်မွေ့နူးညံ့မှ စတဲ့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ “စံသတ်မှတ်မှု” များစွာက မိန်းကလေးတိုင်းကို သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သဘာ၀ကနေ သွေဖယ်ပြီး ပတ်၀န်းကျင်က လက်မခံမချင်း ကြိုးစားခိုင်းနေကြတယ်။ ကျွန်မမှာ သမီးရှိလာခဲ့ရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သဘာ၀ကို ချစ်တတ်အောင်၊ သူများ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားတတ်အောင် သင်ပေမယ်။ ကျွန်မမှာ သားရှိလာခဲ့ရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သဘာ၀ကို ချစ်တတ်အောင်၊ သူများခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားတတ်အောင်သင်ပေးမယ်။ ကျွန်မတို့ ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ အဆိပ်သင့် အတွေးအခေါ်တွေကို လက်ဆင့်မကမ်းဖို့ ကျွန်မတို့မှာ တာ၀န်ရှိပါတယ်။ အခုအချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပတ်သတ်ပြီး “စံသတ်မှတ်ချက်တွေနဲ့ မကိုက်ညီလို့” ထိုးနှက်မှုတွေ ကြုံရတိုင်း ရဲဆေးအနေနဲ့ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှုပြီး မယ်စကြာ၀ဠာ အရှုံးပေးရမယ့် အပြုံးတစ်ပွင့် ပန်ဆင်ပြီး တုံ့ပြန်ဖြစ်တယ်။ “ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျွန်မ ပိုင်လို့ ရှင်တို့ အမိန့်ပေးစရာ မလိုဘူး”

Read More

“ Booklaunch: Dear Ijeawele by Chimamanda in Burmese Version “

purple feminist

Hello everyone!!!!

We would like to introduce you to the second translation book of Nandar named Dear Ijeawele or A Feminist Manifesto in Fifteen Suggestions by Chimamanda Ngozi Adichie.

Cover T-shirts and Myanmar translation of We Should All Be Feminists Dear Ijeawele or A Feminist Manifesto in Fifteen Suggestions will be on sale. Light snacks and beverage will be provided.

We will have a panel discussion under the topic on How Parents Play Roles In A Child’s Development.

Our Panelists are Aye Thiri Kyaw, Soe Lynn, Sai Ahti and Nandar will be our moderator. Their bios will be shared very soon.

 For inquiries, please contact [email protected]

Read More